اوقات گلومرولونفريت طولانىمدت ( مزمن ) به دنبال يك حمله‌ى حاد ايجاد مىشود و پس از آن صدمات پيشرونده به كليه‌ها در طى چندين ماه و يا چندين سال به خاطر ادامه يافتن التهاب گلومرول‌ها رخ مىدهند . اكثر افرادى كه دچار گلومرولونفريت مىشوند هيچ‌گونه سابقه‌ى بيمارى كليوى در گذشته ندارند . گرچه بيمارى گلومرولونفريت باعث درگيرى هر دو كليه مىشود ، اما همه‌ى گلومرول‌ها به يك اندازه دچار آسيب نمىشوند . علل بروز گلومرولونفريت : در نوع حاد اين بيمارى گاهى اوقات به عنوان عوارض جانبى بعضى از بيمارىهاى عفونى روى مىدهد . آنتىبادىها يا پادتن‌هايى كه توسط سيستم ايمنى بدن براى مبارزه با عفونت‌ها توليد مىشوند به گلومرول‌هاى كليه‌ها حمله كرده و باعث ايجاد التهاب و صدمه به آن‌ها مىشوند . شايع‌ترين علت ايجاد گلومرولونفريت حاد ( به‌خصوص در كودكان ) يك عفونت باكتريايى گلو مثل گلودردهاى استرپتوكوكى مىباشد . گاهى اوقات گلومرولونفريت حاد به دنبال يك عفونت ويروسى مثل بيمارى مونونوكلئوز عفونى ايجاد مىشود . در كشورهاى عقب‌مانده بيمارى گلومرولونفريت ممكن است بر اثر عفونت‌هاى انگلى مثل مالاريا بروز كند . گلومرولونفريت مزمن معمولا بر اثر يك واكنش غير طبيعى سيستم ايمنى بدن رخ مىدهد كه در آن بعضى از آنتىبادىهاى ايمونوگلوبولين نوع A در بافت‌هاى كليه رسوب مىكنند ، بااين‌حال گلومرولونفريت مزمن ممكن است همراه با بيمارىهاى اتوايميون ( خودايمنى ) كه در آنها بسيارى از اعضاء بدن درگير مىشوند ( مثل بيمارى لوپوس ) رخ دهد . علايم و مشكلات گلومرولونفريت : در نوع حاد اين بيمارى ، علايم بيمارى خيلى سريع و در عرض چند روز ظاهر مىشوند ، ممكن است فقط وقتى كه كليه‌ها به شدت آسيب ديده‌اند اين علايم ظاهر شوند ، علايم هر دو نوع گلومرولونفريت‌ها ( حاد يا مزمن ) ممكن است شامل موارد زير باشند : تكرار ادرار ، ادرار كدر رنگ يا كف‌آلود ، وجود خون در ادرار ، پف كردن صورت همراه با ورم دور چشم‌ها در هنگام صبح ، تنگى نفس و از دست دادن اشتها به غذا . يكى از عوارض جانبى جدى و مهم گلومرولونفريت بالا رفتن فشار خون مىباشد كه ممكن است باعث بروز صدمات بيشترى به كليه‌ها شود . بعضى از موارد گلومرولونفريت به قدرى جزيى و خفيف هستند كه نيازى به درمان نداشته و فقط بايد آنها را تحت نظر داشته باشيم . بااين‌حال اگر بيمارى گلومرولونفريت به دنبال يك عفونت باكتريايى ايجاد شده باشد بايد با تجويز داروهاى آنتىبيوتيك و گاهى اوقات داروهاى كورتون‌دار اقدام به درمان آنها كرد . گلومرولونفريتى كه بر اثر يك بيمارى اتوايميون ( خودايمنى ) ايجاد شده باشد را مىتوان معمولا با تجويز داروهاى ( سركوب‌كننده‌ى ايمنى ) ايمونوسوپرسانت و داروهاى كورتون‌دار درمان كرد . اگر همراه با بيمارى گلومرولونفريت فشار خون نيز بالا بود بايد هم‌زمان ، داروهاى پايين‌آورنده‌ى فشار خون نيز تجويز شود و به بيمارانى كه دچار گلومرولونفريت مزمن هستند ممكن است توصيه شود كه از رژيم غذايى كم‌نمك و مصرف كمتر مايعات براى جلوگيرى از احتباس در بافت‌هاى بدن استفاده كنند . در اكثر موارد ، علايم بيمارى گلومرولونفريت حاد بعد از 6 تا 8 هفته كاملا از بين مىروند . بااين‌حال عواقب اين بيمارى در افراد مختلف مىتواند متفاوت باشد . در بعضى از افراد عملكرد كليه‌ها كاهش مىيابد اما ديگر بدتر نمىشود و در بعضى ديگر از افراد ممكن است نارسايى مزمن كليه‌ها ايجاد شود و مىتواند در نهايت به از دست دادن كليه‌ها منجر شود كه در صورت عدم درمان مناسب ، وضعيت مرگبار مىباشد .